Życiorys Stefana Kardynała Wyszyńskiego - Prymasa Tysiąclecia

  Wysoko sobie ceńcie wszystkie wartości kultury rodzinnej, ojczystej, ludowej, które mają wielkie znaczenie, gdyż wyrastają z naszego ojczystego i narodowego życia.

                    Stefan Kardynał Wyszyński

Ksiądz Stefan kardynał Wyszyński, Arcybiskup, Metropolita Gnieźnieński i Warszawski, Prymas Polski urodził się 3 sierpnia 1901 roku w Zuzeli nad Bugiem, jako drugie dziecko w wielodzietnej rodzinie Stanisława i Julianny z domu Karp. Bardzo wcześnie, bo już w wieku dziewięciu lat traci matkę. Naukę początkową rozpoczyna w Zuzeli a następnie chodzi do szkoły w Andrzejewie.

Wykształcenie średnie zdobywa w Warszawie, potem w Łomży i Włocławku. We Włocławku też wstępuje do Seminarium Duchownego w roku 1920.

3 sierpnia 1924 roku otrzymuje świecenia kapłańskie. Z powodu choroby dopiero jesienią obejmuje obowiązki kapłańskie, jako wikariusz katedry włocławskiej, obejmując jednocześnie stanowisko redaktora dziennika „Słowo Kujawskie”. Ale niedługo prowadzi te prace.

Na polecenie swego Biskupa podejmuje studia w zakresie prawa kanonicznego i nauk społeczno-ekonomicznych na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które kończy w roku 1929 pracą doktorską na temat: „Prawa rodziny, Kościoła i państwa do szkoły”. Podczas studiów pracuje jako wicedyrektor konwiktu księży-studentów oraz prowadzi duszpasterstwo wśród akademików szczególnie w Stowarzyszeniu Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie” oraz w „Bratniaku”. Tam spotyka się z księdzem Władysławem Korniłowiczwem, który staje się jego duchownym ojcem. Ten kontakt zaważy na duchowości kapłańskiej przyszłego kardynała Prymasa.

Po zakończeniu studiów w Lublinie ksiądz Wyszyński odbywa roczną podróż naukową do Austrii, Włoch, Francji, Belgii, Holandii i Niemiec. Przedmiotem jego zainteresowań są problemy związków zawodowych, organizacje katolickiej młodzieży robotniczej, a przede wszystkim doktryny i ruchy społeczne.

Po powrocie do kraju jesienią 1930 roku ksiądz Wyszyński podejmuje kolejno obowiązki wikariusza, profesora w Seminarium Duchownym, dyrektora Diecezjalnych Dzieł Misyjnych, promotora Biskupiego. Kieruje Solidacją Mariańską, prowadzi Chrześcijański Uniwersytet Robotniczy oraz pracę społeczno-oświatową Chrześcijańskich Związkach Zawodowych. Jako naczelny redaktor „Ateneum Kapłańskiego” przez wiele lat podejmuje równocześnie prace publicystyczne. Zaangażowanie w problematykę społeczną powoduje, że ksiądz Stefan Wyszński zostaje mianowany przez kardynała Augusta Hlonda w 1937 roku członkiem Rady Społecznej przy Prymasie Polski.

Po wybuchu wojny w 1939 roku na polecenie biskupa Kozala opuszcza Włocławek, jest bowiem imiennie poszukiwany przez Gestapo. Najpierw na Lubelszczyźnie, potem w Laskach pod Warszawą, prowadzi konspiracyjną akcję oświatową wśród młodzieży. W czasie Powstania Warszawskiego jest kapelanem Armii Krajowej Obwodu II Żoliborz oraz rejonu Puszczy Kampinowskiej i szpitala powstańczego w Laskach. Tutaj przeżywa tragedię Stolicy.

Po wojnie wraca do Włocławka. Mianowany rektorem Seminarium i sprawuje jednocześnie funkcje proboszcza w dwu parafiach, z powodu braku księży, wymordowanych przez Niemców. Redaguje tygodnik diecezjalny „Ład Boży:, „Kronikę Diecezji Włocławskiej” oraz „Ateneum Kapłańskie”.

4 marca zostaje mianowany przez Piusa XII biskupem lubelskim. Porządkuje zniszczoną przez okupację diecezję, wizytuje parafie, wygłasza liczne kazania, szczególnie w dzielnicach robotniczych Lublina, prowadzi rekolekcje, organizuje kursy katechetyczne, wykłada i opiekuje się Katolickim Uniwersytetem Lubelskim jako jego Wielki Kanclerz.

12 listopada 1948 roku zostaje mianowany arcybiskupem gnieźnieńskim i warszawskim. Stając w Pro-katedrze Warszawskiej, podczas ingresu, mówi „ Nie jestem politykiem ani dyplomatą, nie jestem działaczem ani reformatorem. Ale jestem ojcem waszym duchownym, Pasterzem i Biskupem dusz waszych”.

Obejmuje rządy Kościoła w czasach wyjątkowo ciężkich. Od początku wobec naszej sytuacji ustrojowej dostrzega palącą potrzebę znalezienia miejsca Kościoła w Polsce. Przewiduje trafnie dalszy rozwój wydarzeń w kraju i na arenie międzynarodowej, wybiera drogę porozumienia z rządem Polski. Porozumienie to, zawarte 14 kwietnia 1950 roku wywołuje wiele kontrowersji w kraju i zagranicą.

W roku następnym ksiądz Prymas udaje się do Rzymu. W Rzymie uzyskuje od papieża Piusa XII aprobatę dotychczasowej linii postępowania Kościoła i Episkopatu w Polsce. Wręcza Ojcu świętemu symboliczne dary: garść ziemi polskiej, w którą wpiła się krew dzieci podczas Powstania Warszawskiego, różaniec z chleba otrzymany od uwolnionych więźniów i ryngraf Matki Bożej, która go nigdy nie zawiodła.

12 stycznia 1953 roku ksiądz Prymas zostaje kardynałem i nieustępliwie broni Kościoła. Skierowuje do władz państwowych słynny memoriał, w którym mówi wyraźnie, że w obliczu krzywd, jakie doznaje Kościół w Polsce, już dalej w ustępstwach iść nie można.

Nocą 25 września 1953 roku Stefan Kardynał Wyszyński zostaje aresztowany przez władze państwowe. Jest więziony kolejno w Rywałdzie koło Grudziądza, w Stoczku Warmińskim, w Prudniku oraz w Komańczy. Są to lata ofiary, cierpienia i odosobnienia. Jest to także czas, kiedy z modlitwy i medytacji powstają dzieła wyjątkowe, jak np.: „List do moich kapłanów”- a przede wszystkim „Śluby Narodu” i program „Wielkiej Nowenny” przed Tysiącleciem Chrztu Polski. 26 października 1956 roku odzyskuje wolność i 28 wraca do Warszawy, wśród wielkiej radości całego Kościoła polskiego.

Osoba księdza Prymasa staje się symbolem umiłowania wolności, sprawiedliwości oraz czci dla człowieka. W dniach „polskiego października”, w dniach niepokoju i wzburzenia zwrócono uwagę na człowieka, który jeden mógł uspokoić i zjednoczyć wszystkich. W tych trudnych dniach kardynał Wyszyński przyjmuje na siebie odpowiedzialność za wspólne dobro Narodu. Wraca jako Głowa Kościoła w Polsce i jako mąż stanu, z którym nawet wrogowie muszą się liczyć, bo walczy i o prawa Kościoła i o prawa Narodu. Staje się znakiem jedności wszystkich Polaków.

Dopiero w roku 1957 Prymas wyjeżdża do Rzymu, gdzie otrzymuje kapelusz kardynalski oraz kościół tytularny „Santa Maria in Trastevere”,

Milenium Chrztu Polski 1 roku 1966, poprzedzone dziewięcioletnim przygotowaniem, staje się społecznym wyznaniem wiary Narodu. Prymas przewodniczy wszystkim uroczystościom milenijnym od Gniezna, poprzez Jasną Górę, Kraków, Warszawę, przemierzając wraz z całym Episkopatem „Szlak Tysiąclecia”.

Ogromnym rozdziałem w życiu Prymasa Polski jest czynny udział w pracach Soboru Watykańskiego II, najpierw w przygotowaniach, a potem w obradach wszystkich czterech Sesji. Włącza się w ten nurt cały Kościół Polski, podejmując coraz nowe inicjatywy modlitwy w intencji Soboru.3 sierpnia Kardynał Prymas kończy 75 rok życia. Stosując się do wskazań Vaticanum II przedstawia Ojcu świętemu sprawę swej dalszej służby na stolicach arcybiskupich: gnieźnieńskiej i warszawskiej. Papież Paweł VI nie przyjmuje jednak rezygnacji i pozostawia Prymasa na dotychczasowym stanowisku.

6 sierpnia 1978 roku przychodzi smutna wiadomość o śmierci Papieża Pawła VI. Prymas Polski wraz z Kardynałem Karolem Wojtyłą udaje się do Rzymu. Konklawe kardynałów dnia 26 sierpnia w święto Matki Bożej Jasnogórskiej wybiera Papieża. Zostaje nim Kardynał Albino Luciani, patriarcha Wenecji, który przyjmuje imię Jana Pawła I.

29 września 1978 roku umiera Papież Jan Paweł I.

16 października 1978 roku zostaje wybrany Papieżem po raz pierwszy w dziejach Kościoła – Polak, Arcybiskup Metropolita Krakowski Kardynał Karol Wojtyła. Obok Papieża na balkonie Bazyliki wśród kardynałów stoi Prymas Polski. Uroczysta inauguracja pontyfikatu Jana Pawła II odbywa się 22 października. W czasie homagium kardynałów jako drugi podchodzi Prymas Polski. Klęka i całuje dłoń Papieża. Wtedy Ojciec święty wstaje ze swojego miejsca, podnosi go i całuje jego rękę. Następnego dnia, podczas audiencji dla Polaków, Prymas znowu klęka przed Papieżem. Ojciec święty w tym momencie wstaje ze swojego miejsca i klęka przed Prymasem. Trwają tak przez długą chwilę w serdecznym uścisku na kolanach. Po chwili Ojciec święty wypowiada słowa: „Czcigodny i umiłowany Księże Prymasie. Pozwól, że powiem po prostu co myślę. Nie byłoby na Stolicy Piotrowej tego Papieża –Polaka, który dziś pełen bojaźni Bożej, ale i pełen ufności rozpoczyna nowy pontyfikat, gdyby nie było Twojej wiary, nie cofającej się przed więzieniem i cierpieniem, Twojej heroicznej nadziei, Twego zawierzenia bez reszty Matce Kościoła, gdyby nie było Jasnej Góry – i tego całego okresu dziejów Kościoła w Ojczyźnie naszej, który jest związany z Twoim biskupim i prymasowskim posługiwaniem...”

Przyjazd Ojca świętego do Polski w czerwcu 1979 roku to jedno z najbardziej doniosłych wydarzeń w tysiącletnich dziejach Narodu Polskiego. Podczas pielgrzymiej wędrówki Papieża Jana Pawła II po ojczystym kraju towarzyszy mu Prymas. Jest z Ojcem świętym w Warszawie (2 VI), w Gnieźnie (13 VI), na Jasnej Górze.

W dniach wielkich przemian roku 1980 – 1981 Prymas staje się ośrodkiem równowagi różnorodnych nurtów społeczno-politycznych. Wznosi się ponad wszelkie różnice światopoglądowe i polityczne, mając na uwadze tylko dobro Polski.

28 maja 1981 roku w Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego o godzinie 4.40 zmarł Stefan Kardynał Wyszyński.

Jego autorytet stał się fundamentem, kamieniem węgielnym nowego budowania naszej Ojczyzny.

Abc społecznej krucjaty miłości

Dnia 28 maja 2003 roku za Konstytucję Życia Szkolnego przyjęliśmy ABC Społecznej Krucjaty Miłości, stworzonej i zainicjowanej przez Patrona Szkoły, który powiedział:

Kiedyś mnie zabraknie, ale wy to sobie przypominajcie”:

1. Szanuj każdego człowieka, bo Chrystus w Nim żyje, bądź wrażliwy na drugiego człowieka, twojego brata.

2. Myśl dobrze o wszystkich - nie myśl źle o nikim. Staraj się nawet w najgorszym dostrzec coś dobrego.

3. Mów zawsze życzliwie o drugich - nie mów źle o bliźnich. Napraw krzywdę wyrządzoną słowem. Nie czyń rozdźwięku między ludźmi. Jednocz sercem i słowem.

4. Rozmawiaj z każdym językiem miłości. Nie podnoś głosu. Nie przeklinaj. Nie rób przykrości. Nie wyciskaj łez. Uspokajaj i okazuj dobroć.

5. Przebaczaj wszystko wszystkim. Nie chowaj w sercu urazy. Zawsze pierwszy wyciągnij rękę do zgody.

6. Działaj zawsze na korzyść bliźniego. Czyń dobrze każdemu, jakbyś pragnął, aby tobie czyniono. Nie myśl o tym, co tobie jest kto winien, ale co ty jesteś winien innym.

7. Czynnie współczuj w cierpieniu. Chętnie spiesz z pomocą, radą, pociechą, sercem.

8. Pracuj rzetelnie, bo z owoców twej pracy korzystają inni, jak ty korzystasz z pracy drugich.

9. Włącz się w społeczną pomoc bliźnim. Otwórz rękę ubogim i chorym. Użyczaj ze swego. Staraj się dostrzec potrzebujących wokół siebie.

10. Módl się za wszystkich, nawet za nieprzyjaciół. PO TYM CIĘ POZNAJĄ, ŻEŚ UCZNIEM CHRYSTUSA...


W naszej szkole powołany został Zespół do Spraw Patrona składający się z nauczycieli kształcenia zintegrowanego (klas I – III) i nauczycieli poziomu wyższego (klas IV – VI). W ramach pracy zespołu powstał Szkolny Program Profilaktyki pt.: „Dostrzec dobro”, który w całości oparty jest na spójnym tekście Patrona szkoły, czyli na ABC Społecznej Krucjaty Miłości według Stefana Kardynała Wyszyńskiego.

Program ten otrzymał bardzo dobre recenzje: dr Krzysztofa A. Wojcieszka (rekomendowanego przez PARPA jako eksperta w zakresie programów profilaktycznych), dr Magdaleny Ręka (psychologa), dr Zofii Redlarskiej (dr nauk humanistycznych), Nagrodę Senatora Rzeczypospolitej Polskiej pana Jana Szafrańca oraz wyróżnienie podczas IV Białostockiego Forum Szkół zorganizowanego pod hasłem „Szkoła, która ochrania”.

Treści zawarte w Szkolnym Programie Profilaktyki ujmowane są w programach wychowawczych poszczególnych klas i realizowane na zajęciach do dyspozycji wychowawcy w klasach IV – VI, w klasach młodszych podczas zajęć kształcenia zintegrowanego.

 

Galeria

...

Białostocka Akademia Rodziny

Przydatne adresy: